قطعنامه کنفرانس ملی مشورتی جامعه مدنی، جوانان و زنان پیرامون صلح

به اشتراک بگذارید

قطعنامه کنفرانس ملی مشورتی جامعه مدنی، جوانان و زنان پیرامون صلح

۲۶ و ۲۷ ماه جدی سال ۱۳۹۶
کابل – افغانستان

مقدمه:
کنفرانس ملی مشورتی جامعه مدنی، جوانان و زنان پیرامون صلح که به تاریخ ۲۶ و ۲۷ جدی سال روان، به ابتکار شورای عالی صلح در کابل برگزار گردید و در آن از تمام ولایات کشور به تعداد ۷۲۰ تن فعالان جامعه مدنی، جوانان و زنان اشتراک کردند. اشتراک کنندگان کنفرانس بعد از دو روز بحث قطعنامه ذیل را برای صلح همیشگی در کشور و تامین امنیت صادر کردند:

تقاضای ما از حکومت:
۱- از آن جای که اکثریت قربانیان جنگ، جوانان و زنان هستند، لذا از حکومت می خواهیم که هر چه زودتر برای آشتی ملی یک پلان وسیع و همه جانبه را آماده نماید که بر اساس آن جوانان جذب شده به گروه های مسلح مخالف، دوباره به زندگی عادی و آرام شان برگردند.
۲- فساد، عدم حاکمیت قانون، زور گوی محلی، قاچاق مواد مخدر، استخراخ غیر قانونی معادن، مافیای غصب زمین و اختلافات تنظیمی، موانع بزرگ بر سر راه تامین صلح و ثبات در کشور می باشند. حکومت باید در برابر تمام مشکلات موجوده اقدام جدی نماید تا اینکه برای صلح پایدار در کشور، راه هموار شود.
۳- حکومت باید برای جلوگیری از زمینه‌های افراطیت، کارهای اساسی‌ای را از طریق ادارات تعلیمی، مساجد و نهادهای فرهنگی انجام داده و برای ترویج بردباری و تحمل، پلان منظم و برنامه های خود را تطبیق نماید. برای حل منازعات و تامین صلح، در بخش جرم شناسی و مطالعات منطقوی یک انستیتیوت ملی را ایجاد نماید، که پروگرام های لسانس و ماستری را مطابق به نصاب معاصر در خود داشته باشد، و جوانان را تربیه نماید تا برای رشد ذهنیت صلح آمیز در جامعه کار و تحقیق نمایند.
۴- نیرو های مسلح ملی و سیستم های سالم عدلی و قضایی، تضمین کننده عدالت و حاکمیت قانون است. حکومت باید در این دو بخش اصلاحات جاری را به صورت جدی تطبیق نماید، تا اینکه هر افغان احساس مصئونیت و عدالت نمایند.
۵- بیکاری، فقر و بی عدالتی اجتماعی عوامل مهم افراطیت و جنگ می باشند. حکومت باید در این بخش اقدامات جدی را انجام دهد. سکتور های خصوصی را تقویت بخشیده و زمینه کار و ایجاد کار خانه ها را فراهم نماید. پروژه های بزرگ اقتصادی فعلی را به صورت جدی تطبیق کند.
۶- حکومت باید برای تامین عدالت، با در نظر داشت تخصص و اهلیت، برنامه های اصلاحات اداری را طوری عیار نماید که در آن هر مرد و زن افغان بدون کدام واسطه و تبعیض، مصدر خدمت در کشور گردد.
۷- در پروسه صلح باید به حقوق قربانیان جنگ، زنان، جوانان و معلولین توجه جدی صورت گیرد.
۸- حکومت باید در سطح محلی از ابتکارات و فعالیت های جوانان، زنان و جامعه مدنی به ارتباط صلح حمایت کند.
۹- جهت بازگشت ابرومندانه مهاجرین افغان از پاکستان و ایران پلان وسیع ترتیب داده شود،همچنان برای اسکان مجدد بیجا شده گان داخلی زمینه سازی گردد.

تقاضای ما از طالبان:
۱- از اینکه صلح آرمان ملی مشترک همه ما است. بناً خواست ما از طالبان این است که بعد از چندین دهه جنگ های تباه کننده و بی نتیجه، لازم است که بر اساس ترحم بالای خانواده های خویش، جوانان، زنان و اطفال این ملت، هر چه زودتر برای صلح بین الافغانی به آغاز مذاکرات لبیک بگویند.
۲- طالبان دیگر از جنگ، انتحار و انفجار به طوری جدی دست کشیده و از تخریب تاسیسات عام المنفعه جلو گیری نمایند. و از تمام پروژه های بزرگ ملی شدیدا  دفاع کنند که بقا و ثبات افغانستان به ان وابسته میباشد.
۳- جنگ جاری از سوی طالبان سبب شده است که زیر چتر این گروه، تروریستان خارجی، استخبارات منطقوی، مافیای مواد مخدر، مافیای غصب زمین و معادن فعالیت کنند. طالبان با لبیک گفتن به مذاکرات بین الافغانی می توانند این چتر را برای ثبات و صلح دایمی افغانستان مبدل بسازند.
۴- خواست ما به طوری جدی از طالبان این است که با در نظر گرفتن حقوق بشر، در بخش های فعالیت مراکز تعلیمی، شفاخانه ها و تعلیم زنان همکاری نمایند    
۵- از انجایکه حکومت برای مذاکرات بین الافغانی کاملا امادگی نشان داده است، و کنفرانس  ملی اخیر علمای دینی نیز بر ان تاکید ورزیده است، همچنان برای اغاز مذاکرات بین الافغانی هیچگونه بهانه وجود ندارد، مردم افغانستان منتظر جواب طالبان میباشد،  لذا به تعقیب خواسته های کنفرانس ملی علما، ما جوانان، زنان و فعالان جامعه مدنی افغانستان، از طالبان جداً می خواهیم که هر چه زودتر برای آغاز مذاکرات بین الافغانی نماینده با صلاحیت خود را معرفی نماید.

تقاضای ما از جامعه جهانی:
۱- ما جوانان و زنان افغانستان از کمک های سخاوتمندانه جامعه جهانی تشکر می کنیم، و به طور جدی می خواهیم که برای صلح و ثبات افغانستان تعهدات خویش را عملی کرده و کمکهای خویشرا ادامه دهند. و با حکومت افغانستان به حمایت های اقتصادی، امنیتی و سیاسی خود ادامه دهند.
۲- رشد ذهنیت صلح آمیز وابسته به رشد اقتصادی است. پس برای رسیدن به این هدف، جامعه جهانی و کشور های دوست، در زمینه فرصت های کاری برای جوانان، تعلیمات مسلکی و فنی، همکاری کنند. تا اینکه نه تنها افغانستان بلکه تمام جهان احساس امن کرده و بار دیگر افغانستان به مرکز تهدید برای جهان مبدل نشود.
۳- از پاکستان و دیگر کشورهای منطقه می خواهیم که بر اساس رعایت حسن همجواری و احترام متقابل، از مداخلات خود در امور افغانستان دست بکشند و به جای تمویل افراد و گروه های غیر قانونی، از حکومت مشروع و قانونی این کشور حمایت کنند. با تقویت حکومت ملی، کشور های منطقه نیز نفع می برند.
۴- ارتباطات جوانان، فعالین مدنی و مردم افغانستان با تمام جهان و کشورهای دوست گسترده تر گردد و بر اساس تقویت ارتباطات اجتماعی روند صلح را تقویت بخشند.
۵- کشور های اسلامی  می دانند که جنگ های تحمیلی جاری در افغانستان هیچ گونه مشروعیت شرعی و اخلاقی ندارند، لذا خواهشمندیم که موقف خویش را در این راستا اعلام کنند. و تقاضای ما این است که به جای خاموشی، رسالت انسانی و اسلامی خویش را برای صلح و ثبات دایمی افغانستان ادا کنند.
تقاضای ما از شورای عالی صلح و شخصیت های مطرح کشور:
۱- از ابتکار شورای عالی صلح مبنی بر برگزاری کنفرانس ملی مشورتی جامعه مدنی، جوانان و زنان پیرامون صلح تشکر و سپاسگزاری می کنیم و تقاضای ما این است که این گونه جلسات مشورتی را در سراسر کشور ادامه بدهد، تا اینکه افغانان به آرمان ملی خویش که همانا صلح است برسند.
۲- در پروسه صلح برای جوانان، زنان و جامعه مدنی سهم و حق نظارت داده شوند، زیرا که اکثریت قربانیان جنگ را جوانان و زنان تشکیل میدهند، لذا در روند صلح نیز وجیبه ملی خویش را باید ادا نمایند.
۳- از تمام اعضای شورای عالی صلح، بزرگان سیاسی و جهادی، شخصیت های فرهنگی و اکادمیک تقاضا می کنیم که جلو آغشته شدن نسل جوان ما را به تعصبات قومی، حزبی، زبانی و سمتی بگیرند و سعی کنند که تعهدات ملی و روحیه وطن‌دوستی، در میان نسل جوان تقویت شود.
همین طور ما فعالین جامعه مدنی، جوانان، زنان از استراتیژی جدید شورای عالی صلح قاطعانه حمایت کرده و تعهد میسپاریم که برای تامین صلح اجتماعی، ثبات و وحدت ملی هر نوع همکاری مینمایم، و به شکل رضاکار برای تامین صلح پایدار  وجیبه ملي خویشرا اداء میکنیم.
طوریکه در سالهای گذشته جامع الازهر ، علمای عربستان سعودی، اتحاد علمای مسلمین، علمای دیوبند و علمای افغانستان حملات انتحاری را تحریم نموده و در این راستا وجیبه دینی خویشرا اداء نمودند، حال علمای پاکستان نیز حملات انتحاری را حرام شمردند، همچنان در ګذشته به میزبانی افغانستان کنفرانس علمای اسلامی که در ان علمای بیشتر از ۲۳ کشور اشتراک ورزیده بودند و در قطعنامه آن ذکر شده که جنگ افغانستان صبغه دینی و مذهبی ندارد بلکه جنگ سیاسی میباشد، لازم میدانیم یک بار دیگر برای تامین صلح و ثبات دایمی در افغانستان و دریافت راه حل برای مشکلات عالم اسلام، یک کنفرانس بین المللی دایر گردد.

و ما علينا الاالبلاغ

Post a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.