بیانیه جلالتماب استاد محمد کریم خلیلی رییس شورای عالی صلح افغانستان در کنفرانس جهانی صلح

به اشتراک بگذارید

کوریای جنوبی- سئول- فبروری ۲۰۱۹

جناب عالیقدر داکتر “توماس جی والش” رییس فدراسیون جهانی صلح، شخصیت‌های محترم؛ مهمانان گرامی؛ خانم‌ها و آقایان!
السلام علیکم
خوشحالم که برای بحث روی موضوعات مهم و اساسی‌ای چون: “صلح، امنیت و توسعه انسانی”، در جمع شما نخبگان قرار دارم.
از فدراسیون جهانی صلح به خاطر برگزاری این کنفرانس و پذیرایی گرم شان، تشکر و سپاسگزاری می‌نمایم.
دستاوردهای این فدارسیون در راستای حمایت از گفتمان صلح، ستودنی است. امیدوارم که برگزاریِ چنین کنفرانس‌ها بتواند صلح را به یک گفتمان غالب در سطح جهان، مبدل سازند.
اهمیت موضوع این کنفرانس در سطح جهان واضح است. دنیای امروز که در بسی موارد شاهد درگیریهای خونین، منازعات ویرانگر و تقابل‌های فرساینده است، پیش از همه چیز، به رفتار مسالمت‌آمیز و زندگی مبتنی بر صلح، تعاون و همدیگرپذیری نیازمند است.
تمدنها و ادیان که رفتار فردی و جمعیِ انسانها را خط و جهت می‌دهند باید با همدیگر گفتگو و تفاهم داشته باشند و از ظرفیت‌ها و اندوخته‌های همدیگر برای سعادت و رفاه انسانها استفاده نمایند. دولت‌ها به عنوان تابعان حقوق بین‌الملل که تمام مناسبات سیاسی و حقوقی را در سطح بین‌المللی تعیین می‌کنند، باید همکار و ممد همدیگر برای پیشرفت و توسعه و استفاده بهینه و پایدار از منابع زمین باشند. به جنگ و منازعه که مهمترین عامل انحطاط و ویرانی تمدنها و ضایع شدن منابع به شمار می‌آید پایان داده شود. در این صورت است که ما می‌توانیم هم زمینه زندگی عاری از درد و الم را برای انسانها فراهم سازیم و هم از استفاده بی‌رویه و غیرمسؤولانه منابع که تأثیرات منفی عمیق بر زندگی نسلهای آینده ما دارند، جلوگیری به عمل آوریم.
من در اینجا از میان مردمی آمده ام که بیش از چهل سال قربانی جنگ و منازعه بوده و در حال حاضر نیز در اعماق مصایب و فلاکت باریهای ناشی از جنگ، زندگی می‌کنند.
روشن است که وقتی جنگ در یک کشور به وقوع می‌پیوندد، پیامدهای منفی آن، تنها در محدوده همان کشور، محصور نمانده؛ بلکه سایر کشورها را نیز متأثر می‌سازد. به عبارت دیگر، از لحاظ اینکه منافع کشورهای جهان، خواسته و ناخواسته به هم پیوند دارند، اگر جنگ و بحرانی در یک کشور به راه می‌افتد، بدون شک که کشورهای دیگر نیز به نحوی از انحأ؛ از آن متأثر می‌گرند. این امر می رساند که وقوع جنگ در هر نقطه‌ای از جهانِ بهم پیوستهِ امروزی، عامل بدبختی و رنج همه انسانها و برعکس برقراری صلح و امنیت در هر نقطه‌ای از جهان، عامل آرامی و سعادتمندی همه انسانها شمرده می‌شود.
بدین لحاظ، ایجاب می‌کند که کشورهای جهان از حالت بی‌تفاوتی و سهل‌انگاری نسبت به وضعیت همدیگر بیرون آمده و با پدیده‌ “جنگ” و “صلح” به عنوان پدیده‌های جهانی‌ای که با سرنوشت همه انسانهای روی زمین پیوند دارند، برخورد نمایند.
روشن است که عوامل جنگ از یک کشور تا کشور دیگر، فرق می‌کند. به همین جهت برای حل این معضل و برقراری صلح پایدار باید متناسب با ویژگی‌های آن، کار صورت بگیرد؛ اما از سوی دیگر، جنگها ابعاد جهانی نیز دارند یعنی در خلق جنگ و منازعه در کشورها، عواملی دخیل است که می‌توان آنها را در چارچوب نظم جهانی تحلیل کرد.
امروزه، چنانکه دیده می‌شود روابط تمدنها، البته در برخی از ابعاد شان، به نحوی ترتیب یافته که سبب بروز تنش و منازعه می‌گردند. بنابر این، زمانی کشورهای جهان به صلح پایدار دست می‌یابند که ابعاد جهانیِ جنگ را از زاویه نظم تمدنی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی، نیز مورد توجه و تمرکز قرار داده و برای اصلاح روابط تمدنها و اخلاقی ساختن و عادلانه نمودن این روابط و نیز ایجاد گفتگو و تفاهم میان آنها، تلاش همه جانبه نمایند.
کثرت‌گرایی و تحمل اختلافات در چارچوب مناسبات انسانی و منطقی، پرهیز از انحصار، افزون‌خواهی، سلطه‌جویی و نفی همدیگر، از جمله راه‌ حلهای منطقی برای دسترسی به صلح پایدار در سطح جهان، محسوب می‌شود.
همچنین سازوکارهایی که در مناسبات داخلی کشورها و روابط بین الملل منتج به صلح و زندگی مسالمت‌آمیز می‌گردند باید تقویت شوند. کشورهایی که در آنها منازعه جریان دارند باید یک چارچوب فراگیر سیاسی را برای شان تعریف کنند تا در میان جوانب درگیر، “زبان”، “اهداف” و “منافع مشترک” ایجاد گردند.
برای اینکه صلح به یک امر پایدار مبدل گردند، به توسعه اقتصادی و توسعه انسانی در کشورها، از آن جمله رشد آموزش و پرورش توجه اساسی، صورت بگیرد.
یکی از معضلهای که جهان امروزی را رنج می‌دهند، قرائتهای تندروانه از دین و شریعت است. افراط‌گرایی دینی، مذهبی و فرقه‌ای سبب شده که زمینه‌‌ها و بسترهای گفتگوها میان ادیان و مذاهب، زدوده شده و گروه‌های افراطی برای یکدست‌‌سازیِ عقاید و باورها، دست به وحشیانه ترین اعمال بزنند.
این وضعیت ایجاب می‌کند که کشورهای جهان در هماهنگی و همسویی کامل، برنامه‌هایی را روی دست بگیرند تا ریشه‌های ایدئولوژیکیِ افراط‌گرایی خشکانیده شده و نیز به حمایت سیاسی و مالی از این روند، پایان داده شود.
کشور ما افغانستان یکی از قربانیان افراط‌گرایی است. ما هر روز هزینه‌های زیادی را در مواردی پرداخت کرده ایم که اساسا در اهداف یک جنگ نمی‌گنجند. حمله بالای عبادتگاه‌ها و کشتار مردم در حال عبادت، منفجر ساختن بیمارستانها و به گلوله بستن بیماران، تخریب تأسیسات عامه و کشتن بیرحمانه اطفال و زنان، از جمله مواردی است که در جریان جنگها، در این کشور رخ داده اند.
مردم ما این آرزومندی را دارند که کشورهای جهان نسبت به همچون حوادث بی‌تفاوت نباشند و در هماهنگی با همدیگر چاره اساسی بیندیشند.
یکی از راهکارهای اساسی -چنانکه اشاره شد- این است که کشورهای جهان، ظرفیتها و توانایی‌های شان را برای از میان برداشتنِ عوامل جنگ و استقرار صلح پایدار، هماهنگ، متحد و همسو بسازند.
به امید برقراری صلح پایدار در سراسر جهان!.

از توجه همه شما سپاسگزارم
موفق باشید

Comments are closed.